| تبليغات | X |
مذاکره از موضع اقتدار
دیدگاه اینجانب با عنوان فوق در روزنامه شرق چاپ شده است. پیشتر نیز تاکید کرده بودم که روزنامه نگاری شرق، روزنامه نگاری تخصصی و تحلیلی نوین را در عصر رسانه های « فراسرزمینی » و « فرازمانی » تجربه می کند. تجربه ای که موجب حضور همچنان آن در میان رسانه های چاپی، علی رغم ریزش همتایان چاپی پیشین و تغییر شکل آنها به نوع سایبر که موجبات پنهان شدن آنها از دید عموم افکار فارغ از دسترسی به اینترنتَ را فراهم کرد، شده است. رسانه چاپی که فضای انتقادی نرم خود را در میان عموم افکار - با دسترسی به اینترنت و فارغ از دسترسی به آن - همچنان حفظ کرده است.
و اما دیدگاه دیپلماتیک:
ايران در طول سال هاى گذشته در محافل سياسى «به سلطان از دست دادن فرصت هاى طلايى» شهرت يافته است. پذيرش قطعنامه ۵۹۸ و آزادى گروگان هاى آمريكايى پس از ۴۴۴ روز نشانه هایی از این مدعاست.
هم اینک بسيارى از تحليلگران بين المللى اعتقاد دارند كه تاخير در ارجاع پرونده ايران در شوراى امنيت به مراحل بالاتر ناشى از پذيرش مذاكره با آمریکا از سوی ایران است.پس اگر اين فرصت را حتى طلايى ندانيم بايد از آن به گونه اى بهره بردارى كنيم كه حداقل بخشى از منافع ملى كشور تامین شود و اين مهم راهى جز قربانى كردن منافع جناحى و فردى در مقابل منافع ملى ندارد.
نقطه ضعف این طرح اینست که حال که يك بار پس از ۲۷ سال اين امكان ايجاد شده كه به دور از پنهان كارى و به شكل علنى دو كشور متخاصم با يكديگر مذاكره كنند اين سئوال در ذهن بسيارى از تحليل گران ايجاد شده كه چرا مذاكره آن هم با سفير افغانى الاصل آمريكا؟ و نه با يك مقام ارشدتر آمريكايى الاصل نظير معاونين وزارت خارجه!
متاسفانه روند فعاليت دستگاه ديپلماسى خارجى كشور طى ساليان گذشته كه شايد به دليل قدرت شوراى عالى امنيت ملى طى دوره قبل و يا ضعف وزراى خارجى فعلى و گذشته در مقابل اين شورا بوده حكايت از نوعى تبعيت و به حاشيه رانده شدن اين دستگاه دارد كه به رغم عريض و طويل بودن آن اين به حاشيه رانده شدن پذيرفته شده است .
اما نقطه قوت این طرح را باید حضور جمهورى خواهان در راس دولت فعلی آمريكا به عنوان طرف مذاکره با ایران دانست که به رغم زبان تند، روش معامله گرايانه ترى را در قبال ايران داشته اند. برخلاف دموكرات ها كه به رغم زبان سياسى و نرم برخورد عملى تندى را عليه ايران شكل داده اند. فراموش نكنيم كه اكثريت تحريم ها عليه ايران نظير داماتو و... در دوران حكومت دموكرات ها در آمريكا برقرار شد و اين درحالى بود كه وزراى خارجه آن دوران نظير خانم آلبرايت دم از فرو ريختن ديوار بى اعتمادى بين دو كشور و عذرخواهى آمريكايى ها از ايران به دليل كودتاى ۱۹۵۳ مى نمود.با ذكر اين موضوع لازم است بدانيم بايد در دوسال آخر دولت جمهورى خواهان و قبل از روى كارآمدن مجدد احتمالى دموكرات ها كه به دليل كشته شدن بى سابقه سربازان آمريكا در عراق و شرايط حاد منطقه شكل گرفته در اين زمان باقى مانده مى توان با موضعى غيرتحميلى تر با آمريكا مذاكره كرد. در عین حال باید توجه داشت که بى اعتمادى به آمريكايى ها كه در پى سخنان على لاريجانى طرح شده نبايد به عنوان يك پيش بينى منطبق بر بدبينى سايه خود را بر مذاكره مستولى كند.
در نهایت این که مذاكره با آمريكا به جاى اروپايى ها كه در همه موارد قبلى ابتدا منافع خود و سپس منافع آمريكا و شايد در آخر كمى نگاهى هم به ما داشتند قطعاً مورد دلخواه اروپايى ها نيست و دشمنان زيادى حتى در بين دولت هاى عرب و منطقه و اسرائيل را خواهد داشت. پس به دلايل فوق لازم است اين مذاكره و روند آن مورد حمايت همه جناح هاى داخلى قرار گيرد.
