انسانى كه بسيار مى انديشد، به موضوعات مختلف از ديدگاه هاى گوناگون مى نگرد و به بررسى و تجزيه و تحليل آنها مى پردازد و معتقد است انسان بدون اراده و تلاش نمى تواند سازنده فرهنگى والا و انسانى باشد، اين تلاش بايد بسيار هوشمندانه، توام با خلاقيت و همراه با دانش صورت گيرد. اما بزرگ ترين مانع در رسيدن به اين مهم زمانى است كه انسان از ميزان دانش خود احساس رضايتمندى نمايد، آنگاه نمى توان وى را انسان بافرهنگى قلمداد نمود چرا كه با اين احساس، باز توليد، بازسازى و استمرار را از ذات فرهنگ گرفته است «فرهنگ پيش از آنكه به مفهوم داشتن چيزى باشد، ايثار است، مشاركت در جويندگى انسان» است نه توقف و ايستايى و احساس رضايت از آن، كه در حقيقت مانع از توسعه فرهنگ مى گردد.

درباره كتاب «فرهنگ فردى و فرهنگ جمعى»