بـناهای آبـاد گـردد خـراب                           ز بـاران و از تـابش آفـتـاب
پی افکندم از نظم کاخی بلند                      که از باد و باران نیابد گزند
برین نامه بر عمرها بگذرد                   بخواند هر آن کس که دارد خرد
بسی رنج بردم بدین سال سی             عجم زنده کردم بدین پارسی

جهان کرده ام ازسخن چون بهشت           از این بیش تخم سخن کس نکشت
چو این نامور نامه آمد به بن                      ز من روی گیتی شود پر سُخُن
  نمیرم از این پس که من زنده ام                که تـخم سـخن را پراکنـده ام
     هرآن کس که دارد هـُش و رای و دین          پس از مرگ، بر من کند آفرین